متن کامل پایان نامه های حقوق در سایت

homatez.com

 

اعتبار اسنادی قابل برگشت یا قابل رجوع[1] به اعتباری گفته می شود که بانک گشاینده و یا خود متقاضی اعتبار بتوانند پس از گشایش اعتبار آن را باطل و یا اصلاح کنند. البته این امر تا زمانی که اسناد مذکور در اعتبار به بانک کارگزار ارائه نشده باشد میسر نخواهد بود. در حالت عادی هیچ فروشنده ای اعتبار قابل برگشت را نخواهد پذیرفت چرا که هدف فروشنده از تقاضای صدور اعتبار، جلوگیری از ابطال سفارش و اطمینان از پرداخت وجه کالایی است که با زحمت بسیار، تولید و حمل کرده است و اعتبار برگشت پذیر به هیچ وجه راهکار مناسبی برای فروشنده نخواهد بود. اعتبار اسنادی برگشت پذیر در مواردی به کار گرفته می شود که فروشنده لزومی به استفاده از اعتبار اسنادی نمی بیند اما خریدار بنا بر مقتضیاتی که مقامات کشور متبوعش جهت کنترل واردات پیش بینی نموده اند ملزم به استفاده از آن است. همچنین در مواردی خریدار صرفاً جهت دریافت تسهیلات از بانک خود اقدام به استفاده از این نوع اعتبار می کند. اعتبارات برگشت پذیر در معاملات میان شرکت های های مشترک المنافع نیز کاربرد دارد. در اینگونه موارد ارزش اعتبار هیچ اهمیتی ندارد و فروشنده و خریدار صرفاً آن را سازوکاری برای پرداخت و مدیریت به حساب می آورند.[2]

اعتبار اسنادی برگشت ناپذیر[3] اعتباری است که متقاضی اعتبار نمی تواند بدون جلب رضایت فروشنده آن را باطل کند و یا تغییراتی در مفاد و شرایط اعتبار به وجود آورد. بانک گشاینده نیز به همین ترتیب نمی تواند مبادرت به ابطال اعتبار نماید حتی اگر خریدار ورشکسته شده باشد یا به هر دلیلی قادر یا مایل به ایفای تعهد پرداخت نباشد. طبق ماده 3 مقررات متحدالشکل اعتبارات اسنادی(یو سی پی 600) کلیه اعتبارات اسنادی گشایش شده تحت حاکمیت مقررات مزبور،برگشت ناپذیر تلقی خواهند شد حتی اگر در متن اعتبار اشاره ای به این موضوع نشده باشد. لازم به توضیح است که اغلب خریدار یا بانک وی تعیین کننده نوع اعتبار هستند اما خریدار نباید از فروشنده انتظار داشته باشد که اعتبار برگشت پذیر را قبول کند.[4]

  1. اعتباراسنادی تأیید شده و تأیید نشده

پس از گشایش اعتبار به تقاضای خریدار، بانک گشاینده می بایست اعتبار اسنادی گشایش شده را به ذینفع ابلاغ نماید. ابلاغ اعتبار می تواند توسط بانک کارگزار که عموماً در شهر و کشور ذینفع قرار دارد صورت گیرد یا توسط یک بانک ثالث. این بانک کارگزار ویا ثالث که اکنون بانک ابلاغ کننده نامیده می شود صرفاً وظیفه ابلاغ و احراز اصالت ظاهری اعتبار را بر عهده دارد و می بایست با اعمال دقت متعارف، صحت ظاهری اعتباری راکه ابلاغ می کند مورد بررسی قرار دهد و اطمینان حاصل کند که اعتبار از بانک گفته شده ارسال گردیده است. در صورتی که خریدار و یا بانک وی از پرداخت مبلغ اعتبار به هر دلیلی خودداری کنند، مسئولیتی بر دوش بانک ابلاغ کننده نیست. به این نوع اعتبار، اعتبار اسنادی تأیید نشده گفته می شود. طبق مقررات یو سی پی 600، اعتبار اسنادی تأیید نشده تلقی می شود مگر خلاف آن مقرر شده باشد. حال اگر ذینفع، وضعیت بانک گشاینده و و جایگاه سیاسی و تجاری کشور خریدار را مورد ارزشیابی قرار دهد و اعتبار آن را در حد کفایت بخش نبیند، از خریدار می خواهد که بانک دیگری به جز بانک خریدار پرداخت اعتبار را مورد تأیید قرار دهد. به این معنی که اگر بانک گشاینده از پرداخت مبلغ اعتبار خودداری کرد ذینفع بتواند برای گرفتن مبلغ اعتبار به بانک تأیید کننده مراجعه کند. به این نوع اعتبار، اعتبار اسنادی تأیید شده[5] گفته می شود. باید توجه داشت اگرچه تأیید اعتبار اطمینان لازم و کافی را به ذینفع برای پوشش ریسک وصول ارز حاصل از صادراتش می دهد لیکن موجب افزایش قیمت تمام شده اعتبار برای متقاضی و قیمت کالا برای مصرف کنندگان نهایی می گردد. براین اساس صادرکنندگان فقط در موارد استثنایی باید از واردکنندگان درخواست اعتبار اسنادی برگشت ناپذیر تأیید شده بنمایند.[6] در مواردی ذینفع تمایل به استفاده از اعتبار اسنادی برگشت ناپذیر تأیید شده دارد ولی خریدار و بانک گشاینده لزومی به تأیید اعتبار نمی بیند زیرا بنا به اعتقاد آن ها بانک گشاینده و کشورش از چنان وجهه ای برخورداند که تأیید اعتبار اقدامی بی مورد است و این کار را نوعی توهین و لطمه به حیثیت بین المللی خود می دانند. در مواردی که ذینفع با این پاسخ از سوی خریدار مواجه می شود، قصد رنجش خاطر خریدار و یا بانک گشاینده و مخدوش شدن رابطه تجاری خود با ایشان را ندارد لذا از بانک کارگزار و یا بانک ثالث درخواست تأیید اعتبار را می نماید.این تأیید که اغلب بدون اطلاع خریدار و بانک گشاینده صورت می گیرد به نام تأیید مسکوت[7] یا نهفته معروف است. شایان ذکر است گرچه اصطلاح تأیید مسکوت عملاً کاربرد دارد لیکن به معنی فنی کلمه تأیید به شمار نمی آید و بانکی هم که به صدور تأیید مسکوت مبادرت می کند از پشتوانه ی مقررات یو سی پی برخوردار نیست.

  1. اعتبار اسنادی دیداری، اعتبار اسنادی مدت دار و قبولی

اعتبار اسنادی دیداری[8] به اعتباری گفته می شود که در آن ذینفع می تواند بلافاصله بعد از ارائه اسناد حمل مطابق اعتبار به بانک کارگزار مبلغ اعتبار را دریافت نماید. البته در خصوص قید «بلافاصله بعد از ارائه اسناد حمل» باید گفت که چند روزی طول خواهد کشید تا بانک کارگزار اسناد را به رؤیت بانک گشاینده برساند و وجه اعتبار را از بانک گشاینده دریافت نماید.[9] اعتبار اسنادی مدت دار[10] اعتباری است که ذینفع کالاها را تولید می کند و اسناد حمل را از طریق بانک کارگزار به دست بانک گشاینده می رساند و بانک گشاینده هم متعاقباً اسناد را تحویل خریدار می نماید. ولی خریدار تا مدت معینی که قبلاً با فروشنده توافق شده ملزم به پرداخت وجه اعتبار نیست. در این حالت فروشنده فرصتی در اختیار خریدار قرار داده تا وی بتواند کالاها را به فروش رسانده و کل مبلغ آن را جمع آوری نماید. این روش نوعی تأمین مالی و فاینانس تلقی می شود که تحت عنوان یوزانس[11] معروف است. باید توجه داشت که بانک گشاینده، پرداخت در رسید را که به موجب اعتبار مشخص شده تعهد می کند. بنابراین تنها هدف اعتبار یوزانس به تعویق انداختن تاریخ پرداخت است بدون آنکه در چارچوب تعهد پرداخت اعتبار تغییری به وجود آید. در اعتبار مدت دار ذینفع به جای وصول وجه نقد، تعهدنامه ای مبنی بر پرداخت وجه در رسید دریافت می دارد. به طور معمول دوره زمانی در پرداخت مدت دار 30 تا 180 روزه است. لیکن هیچ مانعی برای استفاده از دوره های طولانی تر اعم از یک ساله یا چند ساله وجود ندارد. اما از آنجا که اعتبارات عمدتاً برای کالاهای مصرفی کاربرد دارند دوره زمانی متجاوز از یک سال به ندرت پیش می آید.[12] این مدت باید به صراحت در

تکه های دیگری از این مطلب را طبق شماره بندی صفحات می توانید بخوانید 

برای دانلود متن کامل پایان نامه های حقوقی به سایت

homatez.com

مراجعه کنید