متن کامل پایان نامه های حقوق در سایت

homatez.com

اجرا می­باشد و از شرایط موفقیت آن اعتماد طرفین اختلاف به بی­طرفی طرف ثالث است.[6]

ج) میانجیگری

از دوران قدیم میانجیگری به عنوان یکی از ابزارهای مسالمت­آمیز حل و فصل اختلافات مورد استفاده بوده و میانجیگران نقش عمده­ای در این میان داشته­اند. مدارک تاریخی حاکی از آن است که در ادوار بسیار دور اختلافات خشونت بار میان دو قبیله، دو جامعه روستایی یا دو دولت، شهر در نظام­های سیاسی ابتدایی، میانجیگری طرف یا طرف­های سوم به عنوان وسیله جلوگیری از درگیر شدن طرف­های دیگر در اختلاف اغلب مورد استفاده قرار گرفته است. در آسیا کشورهای کهنی همچون چین، هند و ایران به ویژه در دوران پس از اسلام با بهره­گیری از آموزه­های دینی عموما پذیرفته بودند که محدود نگهداشتن افزایش خشونت در میان جوامع دشمن از طریق پا درمیانی طرف یا طرف­های سوم به نفعشان است. در جوامعی مانند یونانیان روش­هایی را برای میانجیگری و داوری به وجود آوردند. میانجیگری به عنوان یک روش و رویه برای کنترل منازعه و حل و فصل اختلافات از طریق مسالمت­آمیز در طول تاریخ و در فرهنگ­های مختلف همواره وجود داشته است و میانجیگری به عنوان یک ابزار کارآمد برای کنترل منازعه و حل و فصل اختلافات از طریق مسالمت­آمیز از اهمیت ویژه­ای برخوردار است. میانجیگری امری است کاملا اختیاری اما باید متذکر شد که به موجب برخی قراردادهای چند جانبه بین­المللی نوع ویژه­ای از میانجیگری که جنبه اجباری دارد نیز ابداع شده است که در این نوع میانجیگری دو یا چند دولت توافق می­کنند در صورتی که میان آنها کشمکش و اختلافی رخ داد به دولت ثالثی که به عنوان میانجی قبول کرده­اند، رجوع کنند تا آن دولت به رفع اختلاف اقدام نماید و میانجیگری اجباری نخستین بار در کنگره 1856 پاریس اعلام گردید.[7]

د) سازش

سازش یا آشتی اقدامی است که به منظور نزدیک کردن مواضع طرف­های اختلاف و از طریق ارایه پیشنهادات لازم توسط کمیسیون سازش صورت می­گیرد و به روشی اطلاق می­شود که در ان یک کمیسیون بین­المللی موارد اختلاف ماهوی، حقوقی و یا سیاسی موجود بین طرفین مناقشه را از ابعاد مختلف و بدون جانبداری از یک طرف بررسی و مشخص کرده و راه حل­هایی نیز جهت حل و فصل مسالمت­آمیز اختلافات پیشنهاد می­کند. روش سازش و آشتی از ترکیب تحقیق و میانجیگری به وجود آمده است. از لحاظ تاریخی سازش یکی از روش­های نسبتا جدید در زمینه حل و فصل مسالمت­آمیز اختلافات بین­المللی به شمار می­رود و نخستین بار در معاهده 1909 منعقده بین ایالات متحده آمریکا و متعاقب آن در سال 1911 در معاهدات آمریکا با فرانسه و انگلیس و در سال­های 1913 و 1914 در معاهدات با برخی دیگر از کشورها پیش­بینی و به قراردادهای بریان معروف گشت. طبق مواد 11 و 15 میثاق استفاده از روش سازش به دولت­ها توصیه گردید این روش مهمترین شیوه حل و فصل اختلافات سیاسی است که به صورت قواعد و مقررات درآمده است و همچنین در این روش طرف سوم ابتدا حق ابتکار را ندارد و نمی­تواند خود به خود برای سازش دادن دو دولت اقدام کند؛ بلکه این طرف­های اختلاف هستند که با رضایت خود شخص یا کمیسیونی را برای این هدف تعیین می­کنند. ضمن این که نظر کمیسیون­های سازش به هیچ وجه برای طرفین اختلاف الزامی نبوده و این اظهار نظرها فقط ماهیت سیاسی دارند.[8]

بند دوم: ساز و کارهای حقوقی حل و فصل اختلافات

در ابتدا لازم است مفهوم اختلاف حقوقی بیان شود. «در صورتی که بین دو یا چند موضوع یا تابع حقوق بین­الملل در زمینه مسایل حقوقی (از قبیل تطبیق، اجرا و تفسیر یک حق موجود) تضاد درخواست پدیدار گردد و در نتیجه اختلاف بروز کند آن را اختلاف حقوقی گویند». این نوع اختلافات معمولا به موجب مقررات حقوق بین­الملل حل و فصل می­گردد. روش­های حقوقی یا ساز و کارهای حقوقی حل و فصل مسالمت­آمیز اختلافات بین­المللی روش­هایی است که دارای ماهیت و شرایط حقوق بین­المللی می­باشند و در این روش­ها از قوانین و مقررات حقوق بین­الملل برای حل و فصل اختلافات بین­المللی بین دولت­ها استفاده می­شود. عمده­ترین مراجع حل و فصل اختلافات بین­المللی در روش حقوقی حل و فصل اختلافات به شرح زیر می­توان نام برد:

الف) دیوان بین­المللی دادگستری Icj[9]

منشا ایجاد یک سازمان قضایی بین­المللی را باید در کنفرانس دوم صلح لاهه در سال 1907 جستجو کرد. همچنین در طرح پیشنهادی الیهودوت قاضی آمریکایی و یکی از ده نفر اعضای کمیته عهده­دار تهیه اساسنامه دیوان دایمی پیش­بینی شده بود و نهاد قضایی سازمان ملل است. پیش از دیوان بین­المللی دادگستری «دیوان دایمی بین­المللی دادگستری» وجود داشت، اساسنامه آن نیز که بر مبنای اساسنامه دیوان دایمی بین­المللی دادگستری تنظیم گردیده است جزء لاینفک منشور ملل متحد به شمار می­رود. اساسنامه دیوان در 26 ژوئن 1945 به امضای نمایندگان 51 دولت شرکت کننده در کنفرانس سانفرانسیسکو رسید. صلاحیت دیوان در رسیدگی به اختلافات بین دولت­ها بستگی به رضایت دولت­های طرف دعوی دارد و دیوان می­تواند طبق ماده 6 اساسنامه در هر مساله قضایی به تقاضای هر سازمان و یا موسسه­ای که در منشور ملل متحد پیش­بینی شده رای مشورتی صادر کند. بنابراین صلاحیت دیوان شامل صلاحیت ترافعی و صلاحیت مشورتی است. مقر دیوان در کاخ صلح شهر لاهه هلند قرار دارد. [10]

ب) دیوان بین­المللی حقوق دریاها (ITLOS)[11]

یکی از مراجع مذکور در ماده 287 کنوانسیون حقوق دریاها در زمینه حل و فصل اختلافات می­باشد. سابقه تشکیل آن به سال 1982 بر می­گردد و یک نهاد بین­المللی مستقل است و هیچ گونه پیوند رسمی نهادی با ملل متحد ندارد. دولت­های طرف کنوانسیون سازمان ملل متحد در مورد حقوق دریاها (1982) به موجب بند 1 ماده 291 و بند 1 ماده 20 اساسنامه دادگاه می­توانند به این دادگاه مراجعه نمایند. در خصوص دیوان حقوق دریاها حق دسترسی به صلاحیت مراجعه به دیوان تنها منحصر به دولت­ها نشده است بلکه براساس بند 2 ماده 20 اساسنامه دیوان در اوضاع و احوال مقتضی به موسسات افزون بر دولت­های عضو کنوانسیون نیز امکان رجوع به دیوان بین­المللی حقوق دریاها داده شده است.[12]

ج) دیوان بین­المللی کیفری ICC[13]

نخستین دادگاه بین­المللی کیفری برای رسیدگی به جنایات جنگی بین­المللی ارتکابی در سال 1998 اساسنامه آن تصویب و در اول ژوئیه 2002 لازم­الاجرا شد. پذیرش اساسنامه به منزله پذیرش صلاحیت دیوان در رسیدگی به جنایات واقع در صلاحیت این دیوان می­باشد و این دیوان صلاحیت رسیدگی به چهار دسته از جنایات را دارد: 1ـ نسل کشی؛ 2ـ جنایات بر علیه بشریت؛ 3ـ جنایات جنگی؛ 4ـ جنایات تجاوز. [14]

گفتار سوم: نهادهای فیصله دهنده اختلافات تجاری بین­المللی

 بند اول: سازمان­های مهم داوری بین­المللی

برخی سازمان­های داوری

تکه های دیگری از این مطلب را طبق شماره بندی صفحات می توانید بخوانید 

برای دانلود متن کامل پایان نامه های حقوقی به سایت

homatez.com

مراجعه کنید