متن کامل پایان نامه های حقوق در سایت

homatez.com

متن کامل در سایت baharfile.com

 

بررسی تحقق قتل عمدی با فعل نوعا کشنده

همونطور که اشاره شد، در صورت وجود هدف قتل، نوع عمل ارتکابی و شدت اون، بی اهمیت بوده و قتل ارتکابی، عمدی هستش. اما مشهور فقهای امامیه اضافه بر ضابطه ی بالا الذکر، به استناد پاره ای از روایات وارده، اضافه بر تحقق قتل عمدی با هدف قتل و بی توجه به شدت عمل ارتکابی، انجام عمل نوعا کشنده، بی هدف قتل رو هم موجب تحقق قتل عمدی دانسته اند(حلی: قبلی، 971؛ موسوی خمینی: قبلی، 569؛ نجفی: قبلی، 42).

واقعا در این حالت، هدف فعل (سوء نیت عام ) و البته با آگاهی از نوعا کشنده بودن اون، طرف تحقق قتل عمدی کفایت می کنن. همونطور که قبلا اشاره شد بعضی دیگه از فقها حتی در حالت وجود هدف هم تک در صورت کشنده بودن عمل، قتل رو عمدی دانسته اند و به عبارت دیگه تلفیقی از ضابطه ی اول و دوم رو واسه تحقق قتل عمد لازم شمرده اند. لازم به ذکره که اصطلاح نوعا کشنده در کلام فقها نگاه نمی شه، بلکه فقها از کلمات عادتا کشنده و بیشتر کشنده با عبارات مختلف استفاده کردن. به هر الان قانونگذار ایران با استفاده از نظر مشهور فقها، مبادرت به وضع بندهای ب و ج ماده 290 قانون مجازات اسلامی نمودهه که مطابق اون:« ب- هروقت مرتکب، عمداً كاري انجام دهد كه نوعاً موجب جنايت واقع شده يا نظير اون، مي‌شه، هرچند هدف ارتکاب اون جنايت و نظير اون رو نداشته باشه ولي آگاه و متوجه بوده كه اون كار نوعاً موجب اون جنايت يا نظير اون مي‌شه.

پ- هروقت مرتکب هدف ارتکاب جنايت واقع شده يا نظير اون رو نداشته و كاري رو هم كه انجام داده، نسبت به افراد متعارف نوعاً موجب جنايت واقع شده يا نظير اون، نمي‌شه لكن درخصوص مجنيٌ‌بر، به دلیل بيماري، ضعف، پيري يا هر وضعيت دیگه و يا به دلیل وضعيت خاص مکاني يا وقتی نوعاً موجب اون جنايت يا نظير اون مي‌شه مشروط بر آنكه مرتکب به وضعيت نامتعارف مجنيٌ‌بر يا وضعيت خاص مکاني يا وقتی آگاه و متوجه باشه».

دقت در دو بند بالا به روشنی نشون میده که قانونگذار هر دو رو بر پایه یه ضابطه مقرر نمودهه. همونطور که گفته شد، ضابطه ی اول قتل عمدی، هدف فعل و هدف نتیجهه و مشهور فقها، هدف فعل بی هدف نتیجه رو در صورت بیشتر کشنده بودن فعل ارتکابی هم، قتل عمدی دانسته اند، امری که در دو بند بالا الذکر به وضوح قابل مشاهدهه. اما تفاوت عبارت در دو بند ب و ج ماده 290، ناشی از این مطلبه  که در بند ب عمل نسبت به همه آدما به شکل عادتی و غالبی کشنده به حساب می آید، ولی قانونگذار در بند ج، نوعا کشنده بودن عمل نسبت به مجنی علیه رو واسه تحقق قتل عمدی کافی دانستهه و درست به همین دلیل در بند ج، اول از نوعا کشنده نبودن عمل و بعد نوعا کشنده بودن اون نسبت به مجنی علیه، سخن گفته شده. اینکه قانونگذار در اول بند ج، عمل مرتکب رو نوعا کشنده ندونسته، به قرینه عبارات قانونگذار در بند ب، اینه که عمل مرتکب در بند ب، بطور کلی و نسبت به همه افراد نوعا کشندهه و به دلالت قسمت آخر بند ج، عمل مرتکب در اون بند، تک نسبت به بعضی افراد با شرایط خاص، کشندهه. با توجه به اینکه واسه تحقق عمل نوعا کشنده، وجود فعل و عنصر روانی خاص ضروریه، در ادامه این دو مطلب رو جداگانه بررسی می نماییم:

 

 

متن کامل در سایت baharfile.com

تکه های دیگری از این مطلب را طبق شماره بندی صفحات می توانید بخوانید 

برای دانلود متن کامل پایان نامه های حقوقی به سایت

homatez.com

مراجعه کنید


دیدگاهتان را بنویسید